Soğuk bir kış sabahı uyandığınızda pencere camları buğulanmış, kenarlarında su damlacıkları birikmiş olabilir. İlk içgüdüsel tepki genellikle şu olur: "Bu cam kalitesiz, yalıtımı iyi değil." Oysa bu yaygın kanı, olayın yalnızca küçük bir parçasıdır. Camlar terler; ama terleyen aslında cam değil, iç mekânın fazla nemidir.

"Cam terleme sorunu bir cam sorunu değildir. Ortamdaki nem oranı kontrol altına alınmadan cam değiştirmek, ateşi düşürmek yerine termometreyi kırmak gibidir."

Yoğuşmayı anlamak için çiğ noktası kavramını bilmek yeterlidir. Hava, sıcaklığına bağlı olarak belirli miktarda su buharı taşıyabilir. Bu kapasitenin dolduğu noktaya çiğ noktası denir. Hava soğuk bir yüzeyle temas ettiğinde, o yüzey çiğ noktasının altına düşerse su buharı damlalara dönüşür.

Sonuç nettir: Nem oranı düşürülmeden cam değiştirmek, terlemeyi kalıcı olarak çözmez. Daha kaliteli bir cam çiğ noktasına ulaşmayı biraz zorlaştırabilir; ama iç ortam nemi yüksekse buğulanma kaçınılmazdır.

Ortalama bir evde günlük yaşam faaliyetleri çok önemli miktarda nem üretir. Bu nemin bir kısmı doğal yollarla dışarı atılır; ancak yetersiz havalandırma koşullarında birikmeye başlar.

Pencere açmak, perde çekmemek, havalandırmak — bunlar yardımcı olur ama yetersizdir. Özellikle kış aylarında pencere açmak ısı kaybına neden olur. Asıl ve kalıcı çözüm, iç ortamdaki nemi fiziksel olarak azaltmaktır. Bunu en etkili biçimde yapan araç nem alma cihazıdır.

Nem alma cihazları (dehumidifier), havayı soğuk bir serpantin üzerinden geçirerek nemi damlalara dönüştürür ve bir hazneye toplar. Odaya geri verilen hava belirgin biçimde daha kuru olur.